Pater Pio

Op 23 september vieren we de sterfdag van Pater Pio. Sinds vele jaren is in onze kerk  een gedeelte ingericht als Piokapel en komen elke tweede dinsdag van de maand een grote groep mensen daar samen om eucharistie te vieren.

Wie was Pater Pio?

Pater Pio werd op 25 mei 1887 in Pietrelcina ( Zuid- Italië ) geboren en kreeg de namen: Francesco Forgione. In 1903 trad hij in bij de paters Kapucijnen in Benevento en werd in 1910 tot priester gewijd. Hij ging daarna als pater Pio door het leven. Later woonde hij in San Giovanni Rotondo, waar hij op 23 september 1968 gestorven is. Hij was toen 81 jaar.  In de crypte van de kloosterkerk is hij begraven.

Op mystieke wijze was hij verbonden met het lijden van Christus en ontving in 1918 de stigmata ( kruiswonden ). Veel mensen heeft hij bijgestaan en was een biechtvader voor velen. Al was hij steng voor iedereen, al tijdens zijn leven werd hij als een heilige vereerd. Veel bisschoppen werkten hem tegen, maar de pelgrims bleven komen en stonden vaak ’s morgens al vóór vijf uur bij de kerk waar hij de eucharistie vierde. Ook het Vaticaan verbood hem tot twee maal toe om contact te hebben met de gelovigen, maar zij bleven komen. Hij heeft ook geijverd voor de bouw van een modern ziekenhuis in San Giovanni Rotondo. Pater Pio kenmerkte zich door grote getrouwheid aan de voorschriften van de Rooms-Katholieke Kerk en was wars van liturgische vernieuwingen en het verdwijnen van het latijn. Van de inzichten van het Tweede Vaticaanse Concilie moest hij niets hebben. Gebed en naastenliefde beoefende hij zelf en vroeg dit ook van ieder die hem bezocht. Talloze wonderen zijn er gemeld en in 1999 is pater Pio zalig verklaard. Zijn heiligverklaring volgde op 21 juni 2002 op het Sint Pietersplein te Rome, bijgewoond door een half miljoen mensen. Op veel plaatsen in de wereld zijn kerken en kapellen aan hem gewijd en ontstonden gebedsgroepen om deze heilige te eren.

Gebed tot God

Op voorspraak van de heilige Pater Pio

Heer God en Vader,
wij danken U van ganser harte
voor uw grote genegenheid van pater Pio.

U hebt hem laten delen
in het lijden van uw Zoon Jezus.

Met een grootmoedige liefde
hebt U door hem vele mensen bevrijd
van zonden en kwaad, van pijn en lijden.

Mogen ook wij, zoals pater Pio,
uw verlossende aanwezigheid ervaren,
wanneer wij de Eucharistie en Verzoening
gelovig en bewust beleven.

Laat onze liefde tot u groeien:
maak biddende mensen van ons.
Versterk onze diepste verlangen
om goed en hartelijk te zijn voor elkaar.

Sta ons bij in elke nood
en geef ons een grote mildheid
voor arme en zieke medemensen.

Schenk ons de deemoed
om naar het voorbeeld van onze Moeder Maria,
ja te zeggen tegen op de Blijde Boodschap,
die uw Zoon Jezus ons heeft gebracht.

Dan leven tot eer en glorie van U,
die onze God en Vader bent
en leeft in alle eeuwigheid.
Amen.

Levensbeschrijving van Pater Pio

Francesco Forgione, de latere Pater Pio, werd op 25 mei 1887 geboren te Pietrelcina (Benevento, ltalië) in een gezin van acht kinderen, waarvan er drie kort na de geboorte stierven. In zijn jeugd was hij schuchter en zwijgzaam.

Als hij vijftien jaar is, wordt hij kapucijn. De jaren van vorming en studie verlopen moeizaam. Pater Pio heeft een zwakke gezondheid. Omdat men vreest dat hij spoedig zal sterven en hij toch graag priester wil zijn, wordt hij voortijdig priester gewijd op 10 augustus 1910.

In deze periode groeit er een zeer innige verbondenheid met God. Hij ervaart in al zijn lichamelijke broosheid een diepe genegenheid van God, die hij beantwoord met een totale over­gave en aanvaarding van zijn lijden. Het worden jaren van grote mystieke begenadiging, maar ook van diepe duisternis.
Van 1915 tot 1918 is hij als soldaat werkzaam in de gezond­heidsdienst van het leger, maar hij is zelf meer ziek dan gezond. Als gedemobiliseerde gaat hij naar het klooster van San Giovanni Rotondo (Foggia) dat hij niet meer zal verlaten. Hij voelt dat God hem steeds sterker wil laten delen in het lijden van Christus en vraagt zich af wat dat voor hem wil betekenen. Jaar na jaar trekt God hem inniger binnen in het geheim van het Kruislijden.

Op 20 september 1918 vertoont zijn lichaam de wondetekenen. Pater Pio schaamt er zich voor Hij schrijft: "Mijn God, wat voel ik schaamte en vernedering, als ik bekend moet maken wat u hebt gedaan in dit ellendig schepsel." (22 oktober 1918).

Het feit van de wondetekenen baart veel opzien. Het leidt tot nieuwsgierigheid, polemieken en debatten in de Kerk en de wetenschap. Rome is terughoudend en verbiedt vanaf 1923 tot 1933 aan Pater Pio elk contact, alle briefwisseling en priester­lijke taken in het openbaar. Nederig, gehoorzaam en volhardend brengt Pater Pio deze tijd van afzondering door.

Hij wordt zich meer en meer van zijn zending bewust: in een­heid met de lijdende Christus een teken en bemiddelaar zijn van Gods verlossend handelen.

Vanaf 1933 vervult hij zijn zending door het intens vieren van de Eucharistie, het getrouwvol bedienen van het sacrament van de Verzoening en de persoonlijke begeleiding. Van dan af leeft Pater Pio in dienst van de mensen als een man van innig gebed, getekend door het lijden in de schaduw van het Kruis.

Zijn grote verering voor Moeder Maria, zijn liefde voor de zieke en lijdende medemens, zijn gave om zwaar lijden te door­staan en zijn strijd tegen zonde en kwaad maken van hem een geliefde heilige.

Voor gelovigen die het gebed weer een centrale plaats willen geven in hun leven, sticht hij vanaf 1947 Gebedsgroepen en met de vele giften die hij ontvangt, laat hij een ziekenhuis bouwen dat in 1956 werd ingewijd. Dit 'Huis ter verzachting van het lij­den' wil een levende boodschap van liefde zijn: De lijdende medemens moet hier de genezende Christus ervaren en zo ster­ker beseffen hoezeer God van de mensen houdt.

Niettegenstaande zijn wankele gezondheid bereikt Pater Pio de leeftijd van 81 jaar. Uitgeput door zijn dagelijkse en langdurige biechtpraktijk, sterft hij op 23 september 1968. Op 2 mei 1999 verklaart Paus Johannes-Paulus 11 hem zalig en heilig op 16 juni 2002. Ook vandaag nog zijn vele mensen Pater Pio dank­baar genegen. Als man van gebed en getekend met de wondete­kenen van Christus wijst hij ons nog steeds de weg naar de bronnen van het leven.

San Giovanni Rotondo